K w U n

คนพิเศษ

     เคยมีชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา” ที่จะนึกถึงเรียกว่าเป็น “ความพิเศษ” ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด
*  ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี
*  ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง
*  ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง
*  ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ”
*  ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น”
*  ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้
     แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม” และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด “สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย เพราะ “การให้ความหมาย” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง” คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน” เพราะการตั้งความหวังมักนำมาซึ่ง “การเรียกร้อง” “ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆเดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาอาบไอแดดเช่นกัน และอย่าลืมว่า “ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้ ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่ เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา 
     "จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นที่ตาและที่ใจ และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้ หรือต้องจากกันไกล “ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน "

ก่อนจะต้องพูดคำว่า..."ขอโทษ" 

     .... ถ้าคิดจะพูดอะไรกับใครซักคน ...หรือจะทำอะไรให้ใครซักคนเจ็บ ....

     อย่าลืมว่า ..... เราไม่สามารถ เรียกสิ่งที่พูดออกไปกลับมาได้อีกแล้ว  ถ้าหวังว่าให้คนนั้นเจ็บ ก็สมหวังแล้ว  แค่ไม่รู้ว่า ... ซักวัน เราจะอยากให้คนนั้นหายเจ็บรึเปล่าไม่รู้ว่าซักวันเราจะรู้สึกผิดที่พูดออกไปรึเปล่าเพราะมันเรียกคืนมาไม่ได้แล้ว  ถ้าซักวัน เราเองที่ต้องเป็นคนเสียใจที่พูดแบบนั้น...ที่ทำแบบนั้นเราก็ไม่สามารถ กลับไปแก้ไขได้แล้วทำได้แค่ "ขอโทษ"

     ..."ขอโทษ"...อาจจะได้รับการยกโทษแต่ที่เจ็บปวด ...ไม่รู้ว่า ...จะหายเมื่อไหร่  ความสัมพันของคนเราก็เหมือนแก้วน้ำใบนึง  มันไม่ได้เปราะบางอะไรมาก ถ้าเราไม่ได้เผลอทำหลุดมือ... หรือจงใจทำให้มันแตก  แต่ถ้ามันแตกไปแล้ว ทำยังไงก็ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิม  เราต้องใช้เวลาซักเท่าไหร่ ประกอบมันขึ้นมาใหม่  แล้วต้องโดนมันบาด ซักกี่แผลมันถึงจะกลับมาเป็นแก้วได้ถึงอย่างนั้น..มันก็ไม่มีวันเหมือนเดิม....

"ก่อนจะต้องพูด คำว่า..."ขอโทษ" อยากให้รักษาจิตใจ ..คนที่เรารักและคนที่รักเราให้มากๆ  อย่าให้ต้องเสียเวลามา เจ็บปวด...."

บางสิ่งที่อยู่ในใจ… อาจไม่ได้แสดงออกมา

ไม่ทำตาม... อย่าตีความหมายว่า...ดื้อ

ไม่ยึดถือ... อย่าตีความหมายว่า... เมินเฉย

ไม่ใส่ใจ... อย่าตีความหมายว่า... ละเลย

คำพูด... ที่ยังไม่เฉลย  ก็ใช่ว่า... ไม่อยากเอ่ย... มันออกไป

นิ่งเงียบ... อย่าตีความหมายว่า... ไม่คิด

ยอมรับผิด... อย่าตีความหมาย... อย่างที่เห็น

แม้ว่า... จะถูกโจมตี... ด้วยวาจา...ที่สาดกระเซ็น

ก็ใช่ว่า... เจ็บไม่เป็น  อย่างเช่น... คุณเข้าใจ

ไม่ถาม... อย่าตีความหมายว่า... โง่

ไม่ตอบโต้... อย่าตีความหมายว่า... ยอมแพ้

แม้ว่า... หลายคน... อาจจะมองดูว่า... อ่อนแอ

แต่... ที่ปล่อยให้เป็นไป... เพราะเห็นแก่... ใครบางคน